کابلهای فیبر نوری بخش عمدهای از زیرساخت اینترنت جهان را تشکیل میدهند و میتوانند دادهها را از میان محلهها تا قارهها منتقل کنند. اما این فناوری نیز محدودیتهایی دارد که باید در نظر گرفته شود.

چگونه فیبر نوری دادهها را منتقل میکند؟
فیبر نوری با استفاده از اصل فیزیکی بازتاب کلی داخلی، دادهها را به صورت نور از طریق رشتههای شیشهای یا پلاستیکی منتقل میکند. هسته شیشهای کابل دارای ضریب شکست بالایی است که باعث میشود نور با زاویهای کم به جای عبور از مرز، به داخل هسته بازتاب کند. این ویژگی امکان انتقال نور در مسافتهای طولانی بدون کاهش قابل توجه انرژی یا افت سیگنال را فراهم میکند.
در مقابل، کابلهای اترنت از سیمهای مسی برای انتقال دادهها به صورت جریان الکتریکی استفاده میکنند که به دلیل مقاومت فلز و تأثیر نویز الکترومغناطیسی، محدودیت طول دارند و معمولاً طول آنها نباید از 100 متر تجاوز کند.

حداکثر طول کابل فیبر نوری چقدر است؟
یک رشته فیبر نوری معمولاً میتواند چند کیلومتر داده را بدون افت سیگنال قابل توجه منتقل کند. کابلهای فیبر نوری به دو نوع تکحالته (single-mode) و چندحالته (multi-mode) تقسیم میشوند. فیبر تکحالته تنها اجازه عبور یک پرتو نور را میدهد و برای انتقال در فواصل طولانی مناسبتر است، اما تجهیزات آن گرانتر است. فیبر چندحالته دارای هستهای عریضتر است که امکان انتقال چندین پالس نور به طور همزمان را فراهم میکند، اما به دلیل پراکندگی مودال، برای فواصل کوتاهتر مناسبتر است.
در شبکههای خانگی معمولی، حتی فیبر چندحالته میتواند صدها متر را پوشش دهد بدون اینکه افت سیگنال مشکلساز شود. مشکل اصلی در این محیطها معمولاً ناشی از خمیدگیهای شدید کابل است که باعث نشت نور از هسته میشود.

کابلهای فیبر نوری در مقیاس جهانی
طولانیترین کابل فیبر نوری در جهان، سیستم کابل 2Africa است که زیر دریا کشیده شده و نقاط اتصال متعددی در آفریقا، اروپا و آسیا دارد. این کابل جایگزین سیستم SEA-ME-WE 3 شده است که در سال 2024 بازنشسته شد.
برای جبران افت سیگنال در این کابلهای بسیار طولانی، از تقویتکنندههای نوری استفاده میشود که در بستر دریا نصب شده و سیگنال را تقویت میکنند. همچنین با استفاده از تکنیک مالتیپلکسینگ، چندین جریان داده به طور همزمان روی یک رشته فیبر منتقل میشوند.
