امروزه USB-C به استاندارد اصلی شارژ و انتقال داده در گوشی‌های هوشمند تبدیل شده است، اما پیش از آن، درگاه‌های متنوع و گاهی عجیبی برای شارژ گوشی‌ها وجود داشت که شاید بسیاری از آن‌ها را فراموش کرده باشیم. این درگاه‌ها هر کدام ویژگی‌ها و طراحی خاص خود را داشتند و نمایانگر تلاش‌های مختلف شرکت‌ها برای ارائه راه‌حل‌های شارژ و انتقال داده بودند.

تصویر خبر

درگاه Motorola CE Bus

این درگاه ۱۷ پینی که در سال ۲۰۰۰ روی گوشی‌های موتورولا معرفی شد، بسیار بزرگ بود و قابلیت انتقال همزمان برق، داده و صدا را داشت. اگرچه قابل برگشت نبود و قلاب‌هایی برای ثابت نگه داشتن آن داشت، اما در گوشی‌های معروفی مانند Motorola V60 و اولین گوشی با پشتیبانی از iTunes یعنی Motorola ROKR E1 استفاده شد. با ورود گوشی‌های باریک‌تر مانند Razr V3 و روی آوردن به Mini-USB، این درگاه به تدریج منسوخ شد.

تصویر خبر

تصویر خبر

درگاه Nokia Pop-Port

این درگاه ۱۴ پینی نوکیا برای اتصال لوازم جانبی خارجی مانند هدفون و کابل‌های انتقال داده طراحی شده بود. گوشی Nokia 7210 از سال ۲۰۰۲ نمونه‌ای از استفاده‌کنندگان این درگاه بود که امکان اتصال دوربین و کیت‌های خودرو را فراهم می‌کرد. اما این درگاه از نظر امنیت اتصال ضعیف بود و کلیپس‌های پلاستیکی آن با گذشت زمان فرسوده می‌شدند، که باعث مشکلاتی در استفاده از هدفون هنگام ورزش می‌شد. نوکیا برای شارژ معمولاً از یک درگاه باریک ۲.۰ میلی‌متری جداگانه استفاده می‌کرد و با رواج Mini-USB، Pop-Port کم‌کم کنار رفت.

تصویر خبر

درگاه ۳۰ پین اپل

این درگاه اختصاصی اپل نخستین بار در سال ۲۰۰۳ روی نسل سوم آی‌پاد معرفی شد و سپس در مدل‌های اولیه آیفون و آیپد به کار رفت. این درگاه پهن و تخت، پشتیبانی از FireWire و شارژ را فراهم می‌کرد و در سیستم‌های صوتی مانند Bose SoundDock و iPod Hi-Fi نیز استفاده می‌شد. اپل در سال ۲۰۱۲ این درگاه را با درگاه کوچکتر و قابل برگشت Lightning جایگزین کرد که همچنان اختصاصی بود و باعث می‌شد شارژرهای اپل با دستگاه‌های اندرویدی سازگار نباشند. این درگاه‌ها همچنین تراشه‌هایی برای تنظیم ولتاژ داشتند که به اپل امکان دریافت حق امتیاز از تولیدکنندگان لوازم جانبی را می‌داد. در نهایت، آیپد پرو در ۲۰۱۸ و سری آیفون ۱۵ در ۲۰۲۳ به USB-C مهاجرت کردند.

تصویر خبر

تصویر خبر

درگاه Sony Ericsson FastPort

این درگاه ۱۲ پینی که در سال ۲۰۰۵ روی گوشی Sony Ericsson K750i معرفی شد، برای انتقال داده، شارژ و خروجی صدا طراحی شده بود. قلاب‌های پلاستیکی دوطرفه آن به دستگاه متصل می‌شدند اما شکننده بودن این قلاب‌ها مشکلاتی ایجاد می‌کرد. با وجود این معایب، FastPort نشان‌دهنده مسیر صنعت موبایل به سمت استانداردهای چندکاره بود و در سال ۲۰۱۰ با ترکیب Micro-USB و جک ۳.۵ میلی‌متری جایگزین شد.

تصویر خبر

درگاه HTC ExtUSB

گوشی HTC Dream، اولین گوشی اندرویدی تجاری، از درگاه ۱۱ پینی ExtUSB استفاده می‌کرد که ترکیبی از Mini-USB پنج پینی با پین‌های اضافی برای انتقال داده، برق و صدا بود. این درگاه با شارژرهای Mini-USB سازگار بود و در گوشی‌های اولیه HTC و دستگاه‌های ویندوز موبایل به کار رفت. برخی گوشی‌های مجهز به این درگاه جک هدفون ۳.۵ میلی‌متری را پیش از اپل حذف کردند و کاربران مجبور به استفاده از تبدیل ExtUSB برای اتصال هدفون شدند.

تصویر خبر

این درگاه‌های قدیمی هرچند از نظر سرعت شارژ و انتقال داده محدودیت داشتند، اما بخشی از تاریخچه جذاب فناوری موبایل هستند که نشان می‌دهد چگونه صنعت به سمت استانداردهای جهانی و کارآمدتر حرکت کرده است.

تصویر خبر

مهین صالحی

مهین صالحی

نویسنده بیزنس سون