کانکتورهای USB-A که از دهه ۹۰ میلادی توسط شرکتهایی مانند اینتل، مایکروسافت و IBM طراحی شدند، به منظور سادهسازی اتصال دستگاههای جانبی مانند کیبورد و پرینتر به کامپیوترها ساخته شدند. یکی از ویژگیهای بارز این کانکتورها، دو سوراخ مربع شکل روی آنها است که اغلب مورد توجه کاربران قرار نمیگیرد اما نقش مهمی در عملکرد آنها دارد.
این دو سوراخ مربع شکل بخشی از مکانیزم قفل شونده کانکتور USB-A هستند. در داخل پورت USB-A ماده، کلیپهای فنری وجود دارد که در این سوراخها قفل میشوند و باعث میشوند کانکتور به طور محکم در جای خود باقی بماند. این طراحی از قطع ناگهانی اتصال هنگام انتقال داده، شارژ یا استفاده از دستگاههای جانبی جلوگیری میکند. هنگام اتصال USB-A، معمولاً صدای کلیک شنیده میشود که نشاندهنده قفل شدن کانکتور است و برای جدا کردن آن باید با فشار بیشتری آن را بیرون کشید.

این پورتها برای هزاران بار اتصال و جدا شدن طراحی شدهاند و کلیپهای فنری آنها به راحتی خراب نمیشوند. در مقابل، کانکتورهای USB-C که امروزه رایج شدهاند، نیازی به این سوراخها ندارند زیرا از مکانیزم قفل متفاوتی بهره میبرند؛ در USB-C، تبهای فنری داخل پورت ماده به شکافهای کانکتور نر وصل میشوند و به همین دلیل کانکتور USB-C قابل برگشت است و به راحتی در هر دو جهت قابل اتصال است.
در گذشته، کانکتورهای دیگری نیز از مکانیزمهای متفاوتی برای حفظ اتصال استفاده میکردند. به عنوان مثال، کابلهای DVI با استفاده از پیچهای بزرگ، اتصال پینهای سه ردیفه را محکم نگه میداشتند. برخی کانکتورهای Micro-USB نیز به جای پورت ماده، کلیپهای فنری در کانکتور نر داشتند که نسبت به مکانیزم پلاستیکی ظریف Mini-B بهبود یافته بود و باعث میشد تنها کابلها نیاز به تعویض داشته باشند.
اگرچه USB-C به استاندارد غالب تبدیل شده و اتحادیه اروپا از سال ۲۰۲۲ تولید گوشیهای هوشمند با پورت USB-C را تا سال ۲۰۲۴ اجباری کرده است، اما کانکتور USB-A هنوز در بسیاری از محیطهای کاری و تجهیزات جانبی دیده میشود و به دلیل سازگاری گستردهاش، همچنان محبوب است.
