باتریهای سدیم-یون و لیتیوم-یون هر دو بر اساس حرکت یونها بین الکترودهای مثبت و منفی انرژی را ذخیره و آزاد میکنند، اما تفاوت اصلی در نوع یونهای به کار رفته است؛ باتریهای لیتیوم-یون یونهای لیتیوم را جابهجا میکنند و باتریهای سدیم-یون یونهای سدیم را.
یکی از مهمترین تفاوتها در چگالی انرژی است؛ باتریهای سدیم-یون حدود 175 واتساعت به ازای هر کیلوگرم انرژی ذخیره میکنند که 20 تا 30 درصد کمتر از باتریهای لیتیوم-یون است. باتریهای لیتیوم-یون با ترکیبات مختلف مانند لیتیوم فسفات و لیتیوم NMC به ترتیب تا 205 و 255 واتساعت بر کیلوگرم میرسند. یونهای سدیم بزرگتر و سنگینتر از یونهای لیتیوم هستند که باعث میشود باتریهای سدیم-یون بزرگتر و سنگینتر باشند و ولتاژ کاری پایینتری داشته باشند.
با این حال، باتریهای سدیم-یون مزایایی هم دارند. مهمترین آنها در دسترس بودن فراوان سدیم است که نسبت به لیتیوم بسیار بیشتر است. اما این فراوانی هنوز به تولید انبوه گسترده منجر نشده است، زیرا تامین دیگر مواد مورد نیاز مانند نیکل و منگنز همچنان چالشبرانگیز است و زنجیره تامین به اندازه لیتیوم توسعه نیافته است.

در عملکرد در دمای پایین، باتریهای سدیم-یون بهتر عمل میکنند و تا 90 درصد ظرفیت خود را در دمای منفی 40 درجه فارنهایت حفظ میکنند، در حالی که باتریهای لیتیوم-یون در این دماها افت شدید دارند. همچنین باتریهای سدیم-یون خطر کمتری برای ایجاد حرارت بیش از حد و آتشسوزی دارند و به سیستمهای حفاظتی کمتری نیازمندند، که این ویژگی آنها را در تصادفات خودرو ایمنتر میکند.
شرکتهایی مانند CATL، جنرال موتورز و چند شرکت دیگر در حال توسعه و تولید باتریهای سدیم-یون هستند، بیشتر برای کاربردهای خودرویی و برخی برای مراکز داده. ذخیرهسازی ایستگاهی انرژی یکی از حوزههای امیدوارکننده برای این باتریها است، جایی که محدودیتهای وزن و اندازه کمتر اهمیت دارند.
با توجه به برتریهای لیتیوم در تولید انبوه، قیمت و زنجیره تامین، به نظر میرسد باتریهای سدیم-یون و لیتیوم-یون در آینده به صورت مکمل هم عمل کنند؛ به عنوان مثال، باتریهای سدیم-یون در شرایط آب و هوایی بسیار سرد یا در بستههای هیبریدی که هر نوع باتری وظایف خاص خود را انجام میدهد، کاربرد خواهند داشت. این تنوع در انتخابها میتواند برای مصرفکنندگان مفید باشد و بازار باتریها را متنوعتر کند.
