سیستم کروز کنترل تطبیقی که این روزها در بسیاری از خودروها به کار می‌رود، با وجود استفاده از فناوری ساده‌ای شامل دوربین و رادار، تاثیر قابل توجهی بر رفتار رانندگی داشته است. این سیستم با استفاده از یک سنسور راداری میلی‌متری و یک دوربین نصب شده پشت آینه وسط خودرو، فاصله و سرعت خودروهای جلویی را اندازه‌گیری می‌کند و به صورت خودکار سرعت خودرو را تنظیم می‌کند تا فاصله ایمن حفظ شود.

به عنوان مثال، در خودروهای هوندا، این سیستم چهار حالت فاصله دنبال کردن را ارائه می‌دهد که راننده می‌تواند یکی از آن‌ها را انتخاب کند. رادار که معمولا در جلو و پشت نشان خودرو یا جلوپنجره نصب می‌شود، با ارسال امواج رادیویی و دریافت بازتاب آن‌ها، فاصله و سرعت نسبی خودرو جلویی را حتی در شرایط تاریکی یا مه اندازه‌گیری می‌کند. دوربین نیز برای تشخیص خطوط جاده و شناسایی خودرویی که باید دنبال شود به کار می‌رود و می‌تواند تغییرات ناگهانی مانند ورود خودروی دیگر به مسیر را تشخیص دهد.

برخی خودروسازان مانند فورد و هیوندای، امکانات بیشتری به این سیستم اضافه کرده‌اند. فورد با استفاده از داده‌های نقشه و اطلاعات GPS، می‌تواند سرعت خودرو را قبل از پیچ‌ها کاهش دهد و هیوندای با بهره‌گیری از یادگیری ماشینی، رفتار رانندگی شما را تحلیل و تقلید می‌کند تا تجربه رانندگی طبیعی‌تری ایجاد کند.

تصویر خبر

هرچند سخت‌افزار این سیستم‌ها در سال‌های اخیر پیشرفت زیادی داشته است، اما محدودیت‌های مهمی نیز وجود دارد. برای مثال، شرکت تویوتا توصیه می‌کند که سیستم کروز کنترل تطبیقی در شرایط بارانی، برفی، مه‌آلود، جاده‌های لغزنده، ترافیک سنگین، پیچ‌های تند و سراشیبی‌های تند استفاده نشود. باران شدید و شرایط نامساعد جوی می‌تواند عملکرد رادار را کاهش دهد و خودروهای جلویی را دیرتر تشخیص دهد. همچنین این سیستم‌ها برای جلوگیری از برخورد با عابران پیاده، حیوانات، دوچرخه‌سواران یا خودروهای ایستاده طراحی نشده‌اند و ممکن است در ترافیک‌های متراکم یا تقاطع‌ها به درستی عمل نکنند.

مطالعات نشان داده‌اند که استفاده از این سیستم‌ها ممکن است باعث افزایش اعتماد بیش از حد رانندگان شود. تحقیقی توسط IIHS و MIT نشان داد که رانندگانی که از کروز کنترل تطبیقی همراه با سیستم حفظ مسیر استفاده می‌کردند، بیشتر به استفاده از تلفن همراه یا برداشتن دستانشان از روی فرمان تمایل داشتند. همچنین رانندگانی که کروز کنترل تطبیقی فعال داشتند، 24 درصد بیشتر از دیگران در بزرگراه‌ها سرعت غیرمجاز داشتند.

در نهایت، کروز کنترل تطبیقی سیستمی ساده است که تنها سرعت و فاصله را مدیریت می‌کند و نباید آن را جایگزین کامل کنترل راننده دانست. با گسترش خودروهای خودران، نگرانی‌ها درباره عادات رانندگی ناایمن بیشتر شده است و لازم است رانندگان همچنان هوشیار و مسئولیت‌پذیر باقی بمانند.

مهین صالحی

مهین صالحی

نویسنده بیزنس سون