موشک استارشیپ اسپیسایکس با ارتفاع ۱۲۴ متری، بلندترین و قدرتمندترین موشکی است که تاکنون پرتاب شده است. این ارتفاع از ترکیب دو مرحله تشکیل شده؛ مرحله پایین که «سوپر هیوی» نام دارد، ۷۲ متری است و نیروی اولیه پرتاب را فراهم میکند و مرحله بالایی، که خود استارشیپ نامیده میشود، ۵۲ متری است.
قدرت پرتاب این موشک بسیار چشمگیر است؛ مرحله سوپر هیوی با ۳۳ موتور رپتور که از سوخت متان و اکسیژن مایع استفاده میکنند، نیروی پرتابی معادل ۱۸.۱ میلیون پوند نیرو تولید میکند. این رقم بیش از دو برابر نیروی پرتاب سیستم پرتاب فضایی ناسا (SLS) است که بین ۸.۸ تا ۹.۴ میلیون پوند نیرو دارد. مرحله بالایی استارشیپ نیز با شش موتور رپتور (سه موتور معمولی و سه موتور خلأ) حدود ۳.۵ میلیون پوند نیرو تولید میکند.
در پرتاب کامل این موشک، نیروی عظیم آن باعث آسیب به سکوی پرتاب شده است؛ در پرتاب آزمایشی آوریل ۲۰۲۳، خروجی موتورهای مرحله پایین باعث شکستگی بتن سکوی پرتاب و پراکندگی آوار در مساحتی حدود ۱۵۶ هکتار شد.
ظرفیت سوخت این سیستم نیز بسیار بالا است؛ مرحله سوپر هیوی میتواند ۳۶۵۰ تن سوخت حمل کند و استارشیپ بالایی نیز ۱۶۰۰ تن سوخت اضافی دارد که مجموعاً ۵۲۵۰ تن سوخت را شامل میشود. این حجم سوخت برای حمل بارهای سنگین و مأموریتهای طولانی طراحی شده است.

مأموریتهای ماه و نیاز به سوختگیری در مدار
با وجود پیشرفتهای فناوری، استارشیپ برای رسیدن به ماه و انجام مأموریتهای ناسا نیاز به سوختگیری مجدد در مدار زمین دارد. برنامه ناسا و اسپیسایکس شامل پرتاب چندین وسیله تخصصی است؛ ابتدا یک مخزن سوخت در مدار قرار میگیرد، سپس چند استارشیپ تانکر سوخت را به آن منتقل میکنند و در نهایت استارشیپ فرودگر ماه به این مخزن متصل شده و سوختگیری میکند.
پس از این مراحل، خدمه مأموریت با فضاپیمای اوریون ناسا به مدار زمین پرتاب میشوند و در آنجا به استارشیپ فرودگر متصل میشوند تا به مدار ماه بروند. استارشیپ فرودگر سپس دو فضانورد را به سطح ماه میبرد و بازمیگرداند.
نگهداری و انتقال سوختهای بسیار سرد در فضا چالشهای فنی بزرگی دارد که نیازمند برنامهریزی دقیق، مراحل متعدد و سیستمهای پشتیبانی پیچیده است تا این مأموریتها با موفقیت انجام شوند.
