سطلهای پاپکورن کلکسیونی پس از دوران همهگیری کرونا به یکی از ابزارهای درآمدزایی سینماها تبدیل شدهاند و اگر فروش این محصولات پلاستیکی به روشن ماندن چراغهای سالنها کمک کند، مشکلی نیست. اما اگر قرار است این سطلها به شکل شخصیتهای فانکو پاپ ساخته شوند، حداقل باید جذاب و خلاقانه باشند.
دو سال پس از موفقیت سطل پاپکورن «کرم شنی» در فیلم Dune: Part Two، AMC Theatres تصمیم گرفت برای قسمت سوم این مجموعه، دو مدل جدید عرضه کند: «Sandworm Thumper» و «Double Sandworm». هر دو مدل دارای سوراخی به شکل کرم برای قرار دادن دست هستند و مدل دوم به طور طبیعی دو سوراخ دارد.
اضافه کردن سوراخ دوم مشکل اصلی مدل قبلی را حل کرده و امکان دسترسی همزمان دو نفر به پاپکورن را فراهم میکند. البته این طراحی همچنین بر کنایههای جنسی که بسیاری در مدل اول دیده بودند، تأکید میکند. اما در نهایت این ایده کاملاً فاقد خلاقیت است.
سرو پاپکورن در ظرفی با شکل غیرمعمول میتواند جذاب باشد. AMC درست فکر کرد که خوردن پاپکورن از یک کیف دستی هنگام تماشای فیلم The Devil Wears Prada 2 جالب خواهد بود. سطل پاپکورن اسب تروا برای فیلم The Odyssey نیز طرفداران خاص خود را دارد. حتی مدل «Guile Hair» که همراه با Street Fighter عرضه شد، جذابیتهایی داشت. اما این موارد استثنا هستند و نوآوری در این حوزه محدود است.
آیا واقعاً چند بار دست بردن به بالای سر برای برداشتن پاپکورن سرگرمکننده است؟ آیا اضافه کردن سوراخ دوم بهترین ایده AMC برای به تصویر کشیدن یکی از برجستهترین فرانچایزهای سینمایی اخیر است؟ آیا کسی حاضر است ۳۵ دلار برای ظرفی با دستگیرهای نامتعارف که روی آن نوشته «Clayface» بپردازد؟ پاسخ منفی است.
یکی از دلایل موفقیت سطل کرم شنی اولیه شاید این بود که سازندگان آن انتظار نداشتند مردم فوراً آن را به عنوان یک اسباببازی جنسی ببینند. این طراحی عجیب و به نظر تصادفی بود. اکثر سطلهای پاپکورن بعدی چنین سادگی و بیگناهی را نداشتند و به همین دلیل جذابیت کمتری داشتند.
