سیستمهای مش وایفای معمولاً پوشش بهتری نسبت به روترهای مستقل ارائه میدهند، اما میتوان با یک ترفند ساده، قدرت سیگنال و سرعت آنها را به شکل قابل توجهی افزایش داد.
وقتی به سیستم مش وایفای روی میآورید، بازگشت به روترهای معمولی سخت میشود. روترهای مستقل در برخی شرایط خاص، مثل استفاده از باند 2.4 گیگاهرتز برای دستگاههای هوشمند خانه، ممکن است بهتر عمل کنند، اما سیستم مش با حذف نقاط مرده و حفظ سرعت پایدار، تجربه بهتری در استفاده روزمره فراهم میکند. به خصوص اگر در خانه هوشمند خود در زیرزمین یا نقاط دور افتاده سیگنال ضعیف باشد، مش وایفای بسیار کارآمدتر است.
برای بهرهبرداری کامل از سیستم مش، باید اصولی مانند محل قرارگیری روترها را رعایت کنید. قرار دادن روتر در کمد یا پشت موانع باعث کاهش عملکرد و حتی شکست شبکه مش میشود. بهترین عملکرد زمانی حاصل میشود که از اتصال اترنت برای ارتباط بین روترها استفاده کنید.

چرا اتصال اترنت اهمیت دارد؟
تمام سیستمهای مش نیازمند یک ارتباط پشتیبان (Backhaul) برای انتقال داده بین روترها هستند. به طور پیشفرض این ارتباط به صورت بیسیم برقرار میشود، اما این روش مشکلاتی دارد. مهمترین مشکل کاهش سرعت با افزایش فاصله بین روترها است که میتواند سرعت را صدها مگابیت کاهش دهد. همچنین دستگاههایی که به نزدیکترین روتر متصل میشوند، محدود به پهنای باند آن روتر خواهند بود.
برخی سیستمهای ارزانتر، ارتباط پشتیبان بیسیم را با همان باندهایی که دستگاهها استفاده میکنند ترکیب میکنند که باعث افت سرعت هر دو میشود. به همین دلیل توصیه میشود از سیستمهای مش دو بانده استفاده نکنید. سیستمهای مش با لینک پشتیبان اختصاصی معمولاً سه بانده یا چهار بانده هستند.

استفاده از کابل اترنت به جای ارتباط بیسیم پشتیبان، این مشکلات را به سرعت حل میکند. دیگر فرقی نمیکند سیستم دو بانده باشد یا نه و در فاصلههای معمول خانه، کابل اترنت سرعت قابل توجهی را حفظ میکند. با کابل Cat 6 میتوان حداقل سرعت 1 گیگابیت بر ثانیه را انتظار داشت که برای اکثر دستگاهها بیش از کافی است.

معایب استفاده از کابل اترنت
بزرگترین چالش، کشیدن کابل اترنت در سراسر خانه است. حتی در آپارتمانها هم ممکن است به چند ده فوت کابل نیاز باشد و در خانههای چند طبقه این مشکل بیشتر میشود. هزینه کابلها معمولاً کم است، برای مثال دو کابل 50 فوتی Cat 6 حدود 30 دلار قیمت دارند، اما مشکل اصلی ظاهر نامناسب کابلها و نیاز به پنهان کردن آنهاست که میتواند پروژهای زمانبر و پرهزینه شود.
همچنین باید مطمئن شوید هر روتر حداقل یک پورت اترنت آزاد دارد. ممکن است بخواهید برخی پورتها را برای دستگاههای دیگر مانند لپتاپ یا هاب خانه هوشمند اختصاص دهید. استفاده از سوئیچ اترنت راهحلی است اما هزینه و پیچیدگی را افزایش میدهد.
سرعت پورتها نیز مهم است؛ پورتهای 100 مگابیت بسیار کند هستند و حتی پورتهای 1 گیگابیت ممکن است برای سیستمهای وایفای 7 با پشتیبانی از سرعتهای چند گیگابیتی کافی نباشند. بهترین حالت استفاده از پورتهای 2.5 یا 10 گیگابیتی است، اگرچه همیشه در دسترس نیستند.
در نهایت، اگر سرعت وایفای شما به اندازه کافی خوب است، ممکن است ارزش صرف هزینه و زمان برای کابلکشی اترنت را نداشته باشد، اما برای کسانی که به دنبال بهترین عملکرد ممکن هستند، اتصال اترنت بهترین راهکار است.
