آیا تا به حال تعداد دستگاه‌های متصل به اینترنت در خانه‌تان را شمرده‌اید؟ گوشی، لپ‌تاپ، تلویزیون، کنسول بازی و حتی زنگ در ویدئویی و سایر دستگاه‌های هوشمند خانگی همه به اینترنت وصل هستند. احتمالاً همه این دستگاه‌ها از یک آدرس عمومی اینترنتی مشترک استفاده می‌کنند و این وظیفه روتر شماست که تشخیص دهد داده‌های ورودی به کدام دستگاه تعلق دارد.

این محدودیت به دلیل پایان یافتن آدرس‌های IPv4 است که سیستم آدرس‌دهی اولیه اینترنت بود و در سال ۲۰۱۱ تمام آدرس‌های آن به پایان رسید. جایگزین آن IPv6 است که تعداد آدرس‌های آن به قدری زیاد است که می‌تواند برای هر دستگاه در جهان چندین آدرس اختصاص دهد.

پایان IPv4 و روی کار آمدن IPv6

IPv4 که در سال ۱۹۸۱ معرفی شد، از آدرس‌های ۳۲ بیتی استفاده می‌کرد و حدود ۴.۳ میلیارد آدرس را فراهم می‌کرد. این تعداد در نهایت تمام شد و در سال ۲۰۱۱ آخرین بلوک‌های آدرس به ثبت‌کننده‌های منطقه‌ای تخصیص داده شد. برای مقابله با این محدودیت، روترهای خانگی از فناوری ترجمه آدرس شبکه (NAT) استفاده می‌کنند که یک آدرس عمومی به خانه اختصاص می‌دهد و به هر دستگاه داخل شبکه یک آدرس خصوصی می‌دهد.

ارائه‌دهندگان اینترنت نیز از نسخه بزرگ‌تر این فناوری به نام carrier-grade NAT استفاده می‌کنند که گروهی از مشتریان را پشت یک آدرس عمومی مشترک قرار می‌دهد. این موضوع باعث می‌شود برخی ارتباطات اینترنتی مانند بازی‌های آنلاین که نیاز به اتصال مستقیم دارند، دچار مشکل شوند.

مزایای IPv6 برای شبکه خانگی

IPv6 با آدرس‌های ۱۲۸ بیتی که تعداد آن‌ها حدود ۳۴۰ آندسیلیون (۱۰ به توان ۳۶) است، این مشکل را برطرف کرده است. این تعداد آدرس به قدری زیاد است که می‌توان به هر اتم روی زمین یک آدرس اختصاص داد و هنوز هم برای صدها سیاره دیگر کافی خواهد بود.

با IPv6، هر دستگاه در شبکه خانگی می‌تواند آدرس عمومی مخصوص به خود را داشته باشد که به صورت خودکار از پیش‌شماره‌ای که روتر اعلام می‌کند ساخته می‌شود. این موضوع مشکلاتی مانند محدودیت‌های بازی‌های آنلاین را حل می‌کند و اتصال مستقیم بین دستگاه‌ها را ممکن می‌سازد.

وضعیت فعلی و نحوه فعال‌سازی IPv6

امروزه بسیاری از روترها از هر دو پروتکل IPv4 و IPv6 به صورت همزمان پشتیبانی می‌کنند که به آن حالت dual stack گفته می‌شود. طبق آمار گوگل، حدود نیمی از کاربران این شرکت از طریق IPv6 به اینترنت متصل می‌شوند. در برخی کشورها مانند فرانسه این رقم تا ۸۷ درصد است، در آمریکا ۵۵ درصد و در چین تنها کمی بیش از ۶ درصد کاربران از IPv6 استفاده می‌کنند.

برای استفاده از IPv6 در شبکه خانگی، باید ارائه‌دهنده اینترنت شما نیز از این پروتکل پشتیبانی کند. به عنوان مثال، حدود ۸۵ درصد کاربران Comcast و AT&T به IPv6 دسترسی دارند، اما در شرکت Frontier این میزان کمتر از ۲۵ درصد است. فعال‌سازی IPv6 معمولاً در تنظیمات پیشرفته روتر قابل انجام است و باید مطمئن شوید که فایروال IPv6 نیز فعال است تا امنیت شبکه حفظ شود.

در نهایت اگر شبکه شما به خوبی کار می‌کند، نیازی نیست حتماً IPv6 را فعال کنید، اما هنگام تعویض روتر حتماً این گزینه را روشن کنید تا دستگاه‌های جدید شما مجبور نباشند پشت یک آدرس IPv4 مشترک قرار بگیرند و از مزایای آدرس‌دهی گسترده IPv6 بهره‌مند شوند.

مهین صالحی

مهین صالحی

نویسنده بیزنس سون