کنترلرهای بیسیم بازیهای ویدیویی مدتهاست که وجود دارند، اما رسیدن به عملکرد امروزی بدون سیم، زمان زیادی برده است. اولین کنترلر بیسیم شناخته شده، Cynex Game Mate 2 بود که حدود سال ۱۹۸۲ برای کنسول آتاری ۲۶۰۰ عرضه شد. این کنترلر از فناوری فرکانس رادیویی (RF) استفاده میکرد و آزادی بیشتری نسبت به کنترلرهای مادون قرمز آن زمان به بازیکنان میداد. برخلاف کنترلرهای مادون قرمز که باید دقیقاً به کنسول اشاره میکردند، Game Mate 2 نیازی به این کار نداشت و بردی تا ۲۰ فوت داشت.
با این حال، این کنترلرها سنگین و حجیم بودند و باتری ۹ ولتی آنها سریع تخلیه میشد. پس از اینکه شرکت آتاری توزیع آن را بر عهده گرفت، با نام CX42 Remote Control Wireless Joystick عرضه شد.


اولین کنترلر بیسیم محبوب و موفق
در سال ۲۰۰۲، کنترلر بیسیم WaveBird برای کنسول گیمکیوب نینتندو عرضه شد که اولین کنترلر بیسیم اصلی و بدون محدودیتهای بزرگ بود. این کنترلر از فناوری فرکانس رادیویی ۲.۴ گیگاهرتز استفاده میکرد و بردی حداقل ۲۰ فوت داشت. WaveBird به همراه یک گیرنده بزرگ عرضه میشد که به کنسول متصل میشد و برای اتصال باید کانالها را تنظیم میکردید.
این کنترلر امکان بازی کردن در فاصله دورتر از کنسول را فراهم کرد و برای بازیهای چندنفره بسیار مناسب بود چون بازیکنان مجبور نبودند کنار هم روی مبل جمع شوند. WaveBird به منظور افزایش عمر باتری، قابلیت لرزش را نداشت اما با دو باتری AA تا ۱۰۰ ساعت کار میکرد.


اولین کنترلر بیسیم پلیاستیشن
برخلاف تصور عمومی، اولین کنترلر بیسیم سونی در نسل پلیاستیشن ۳ معرفی شد و مدل Sixaxis بود. این کنترلر که در سال ۲۰۰۶ عرضه شد، فاقد قابلیت لرزش بود و کنترل حرکتی آن نیز به خوبی پیادهسازی نشده بود. مدیر وقت سونی دلیل حذف لرزش را ویژگیای متعلق به نسل قبل دانست.
بازیهایی مانند Resistance: Fall of Man از ویژگیهای Sixaxis پشتیبانی کردند، اما کنترلر بیشتر با بازی Lair شناخته شد که به دلیل کنترلهای حرکتی ضعیف نقدهای منفی دریافت کرد. سونی پس از این بازخوردها، در سال ۲۰۰۸ کنترلر DualShock 3 را عرضه کرد که علاوه بر کنترل حرکتی، لرزش را نیز داشت و به سرعت محبوب شد.

در مجموع، تاریخچه کنترلرهای بیسیم نشان میدهد که این فناوری از دهه ۸۰ میلادی شروع شده و با پیشرفتهای متعدد در نسلهای مختلف کنسولها، به شکل امروزی و بسیار کارآمد رسیده است.
