در گذشته، استفاده از رمزهای ساده‌ای مانند «1234» یا «password» رایج بود، اما این رمزها هرگز امن نبوده‌اند. خوشبختانه امروزه بیشتر سرویس‌ها اجازه نمی‌دهند رمزهایی که امنیت کافی ندارند را انتخاب کنید و از شما می‌خواهند ترکیبی از حروف بزرگ و کوچک، اعداد و نمادها را به کار ببرید. این موضوع ممکن است به یادسپاری رمزها را دشوارتر کند، اما برای جلوگیری از دسترسی هکرها یا حتی سیستم‌های هوش مصنوعی به حساب‌های شما ضروری است.

اما چگونه می‌توان مطمئن شد که رمز عبور انتخابی واقعاً امن است؟ اگر رمز شما شامل حروف بزرگ و کوچک، اعداد و نمادها باشد و کلمات قابل تشخیص یا پشت سر هم نباشند، احتمالاً رمز خوبی ساخته‌اید. برای اطمینان بیشتر، می‌توانید از ابزارهای رایگان بررسی قدرت رمز عبور مانند سایت Security.org استفاده کنید که زمان لازم برای شکستن رمز شما توسط کامپیوتر را نشان می‌دهد.

تصویر خبر

ویژگی‌های یک رمز عبور قوی

یک رمز عبور قوی باید حداقل ۱۲ کاراکتر داشته باشد. بسیاری از سایت‌ها حتی اجازه نمی‌دهند رمز کوتاه‌تر از این مقدار انتخاب شود. رمز باید شامل حروف بزرگ و کوچک، اعداد و نمادها باشد و نباید کلمات قابل تشخیص یا نام خانوادگی شما را تشکیل دهد. همچنین استفاده از حروف پشت سر هم در الفبا مانند «LMNOP» یا دنباله‌های صفحه کلید مانند «QWERTY» ممنوع است. اعداد نیز باید تصادفی باشند و نباید تاریخ تولد یا شماره آدرس شما باشند. تکرار حروف یا اعداد مثل «BBB» یا «555» نیز امنیت رمز را کاهش می‌دهد.

با افزایش تعداد کاراکترها، مدت زمانی که یک کامپیوتر برای شکستن رمز نیاز دارد به طور قابل توجهی افزایش می‌یابد. به عنوان مثال، رمز عبوری که فقط شامل حروف و اعداد است ممکن است چهار سال زمان برای شکستن نیاز داشته باشد، اما اضافه کردن نمادها این زمان را به دو میلیون سال افزایش می‌دهد.

تصویر خبر

نقش مدیران رمز عبور و اپلیکیشن‌های احراز هویت

بسیاری از سرویس‌ها گزینه‌ای برای ایجاد خودکار رمز عبور قوی دارند که می‌توانید آن را در برنامه‌های مدیریت رمز عبور مانند اپل پسوردز یا برنامه‌های شخص ثالث مثل 1Password ذخیره کنید. استفاده از این ابزارها به جای ورود با حساب‌های گوگل یا اپل، امنیت بیشتری فراهم می‌کند.

اگر گزینه ایجاد خودکار رمز عبور وجود نداشت، می‌توانید از سرویس‌هایی مانند LastPass برای تولید رمزهای قوی استفاده کنید. همچنین افزودن اپلیکیشن‌های احراز هویت مثل Google Authenticator که کد شش رقمی متغیری تولید می‌کنند، لایه امنیتی اضافی ایجاد می‌کند. این روش ورود دو مرحله‌ای باعث می‌شود حتی اگر رمز عبور شما لو برود، دسترسی به حساب بسیار دشوارتر شود.

اگر سایت‌ها امکان استفاده از کلیدهای عبور (passkeys) را دارند، بهتر است از آنها استفاده کنید. این کلیدها امنیت بالاتری دارند و معمولاً با استفاده از بیومتریک (اثر انگشت یا تشخیص چهره) یا پین فعال می‌شوند.

تصویر خبر

تکراری نبودن و تغییر دوره‌ای رمزها

یکی از مهم‌ترین نکات امنیتی، استفاده از رمزهای متفاوت برای هر حساب کاربری است. اگر از یک رمز برای همه حساب‌ها استفاده کنید و آن رمز لو برود، تمام حساب‌های شما در معرض خطر قرار می‌گیرند. همچنین توصیه می‌شود رمزهای خود را هر ۶۰ تا ۹۰ روز تغییر دهید یا بلافاصله پس از اطلاع از نفوذ به یک سرویس، رمز مربوطه را عوض کنید تا امنیت حساب‌هایتان حفظ شود.

مهین صالحی

مهین صالحی

نویسنده بیزنس سون